Zabawa na podwórku – tu zakazy, tam sąsiedzi i hałas, a gdzie dzieciństwo?

with 13 komentarzy

zabawa na podwórko - dzisiejsze dzieciństwo a sąsiedzi, zakazy i hałas

 

„Czy piski i wrzaski na placu zabaw są niezbędne? Czy rodzice nie potrafią zapanować nad swoimi dziećmi?” – to cytat z forum mieszkańców.  Kiedy go zobaczyłam, zagotowała się we mnie krew.  Ale powstrzymałam się od ciętej riposty.

A na forum rozgorzała dyskusja. „Dlaczego dzieci biegają po trawie? Przecież mają plac zabaw” (ten, na którym nie mogą krzyczeć).  „Tatusiowie robią sobie boiska do piłki nożnej , dzieci jeżdżą rowerami po trawie”. I informacja o tym, że jakiś niepoważny ojciec bawił się z dziećmi w chowanego w krzakach. Co wywołało apel „Rodzice musicie „DOROSNĄĆ”.

Wciąż nie angażując się w dyskusję, próbowałam postawić się w pozycji osoby bez dzieci, której krzyki przeszkadzają. Która nie akceptuje biegania po trawie. Trudno mi było.

Pomyślałam o tym, jak nasze pokolenie było dziećmi.

 

Hałas na moim podwórku

 

Pamiętam, że na naszym osiedlu nie było domofonów. Kiedy potrzebowaliśmy czegoś od rodziców, zbieraliśmy grupę kolegów i koleżanek i wspólnie chórem wołaliśmy „mama, mama”. Różne matki wyglądały. Była szansa, że ta, którą wołaliśmy, również wyjrzy.

Jedną z ulubionych naszych zabaw była zabawa w „króla skoczka”. Polegała na rzucaniu piłką o ścianę bloku i skakaniu nad nią, kiedy odbijała się od ziemi. Gdy teraz myślę, nie wiem czy chciałabym być w pokoju, o którego ściany piłka uderzała. Ale nikt nam nic nie mówił.

Kiedy na osiedlu mojej Babci pojawiły się napisy „zakaz gry w piłkę”, nam, dzieciom wydawało się to niewyobrażalne, a dorośli kręcili głowami. Sąsiedzi plotkowali, że na podwórku mieszka jedna „stara wiedźma”, która nie pozwala na grę w piłkę.

Przed moim blokiem miało być boisko piłkarskie. Do jego założenia nie doszło, ale nie przeszkadzało to organizacji regularnych meczy na terenie. Meczy z dopingiem i emocjami. Cicho nie było. Dorośli nawet się nie krzywili.

Podobnie jak na zawody rowerowe. Każdy był Piaseckim czy Jaskułą – ówczesnymi topowymi kolarzami. Jak się spadło z roweru podczas „Wyścigu pokoju”, to się płakało – był wrzask.

Były konkursy na najgłośniejsze piski, były kłótnie i były emocje. Było dużo biegania wielkimi bandami i nawoływania się wzajemnie.

 

Moje pokolenie wspomina

Wspominam te czasy z nostalgią. I wiem, że nie ja jedna.

Z uśmiechem czytałam nostalgiczne teksty – jak ten u Anety Zając o tym, jak byliśmy pokoleniem niewychowywanych dzieci.

Obserwowałam popularność jaką osiągnął tekst „My dzieci lat siedemdziesiątych, osiemdziesiątych, dziewięćdziesiątych”.

 

Dzieci mają prawo się bawić

 

Dzieci nie były ciche i ciche nie będą. A jak będą – to jest przyczyna do niepokoju:)

Dzieci krzyczą, to ich forma wyrażania emocji. Gdzie jest dużo dzieci, tam jest dużo emocji.

Jak się przewrócą – to płaczą; jak coś zgubią – czasem też. Jak strzelą gola – to się cieszą. Jak zobaczą rodziców lub kolegów – to ich wołają. Jak zdarzy się coś śmiesznego – to się śmieją. Jak się bawią w berka czy chowanego – to krzykną „mam Cię” i policzą chórem do 10.

Jak zbiorą się w większą grupę, jak to na większym osiedlu często bywa, i każdemu przytrafi się choć raz jedna z wymienionych sytuacji – to na podwórku słychać krzyki.

Zniknęły budowy czy chaszcze, w których my się bawiliśmy z zapamiętaniem.

Zniknęły otwarte przestrzenie, po których można biegać, jeździć na rowerze i bawić się.

Nie ma drzew, na które można się wdrapywać.

Dzieci mają okrojone podwórka na osiedlach, na których budowane są jeszcze bardziej okrojone place zabaw.  Zjeżdżalnia, karuzela, huśtawka  i piaskownica. Cały świat.

Dajmy im być dziećmi na tym terenie.

Bo co to za dzieciństwo, kiedy nad każdym dzieckiem jak helikopter wisi jeden z rodziców i mówi „nie krzycz”, „bądź cicho”. Może od razu dać dzieciom tablet i wysłać je do domu – wtedy rzeczywiście cicho będą…

I patrząc na to można westchnąć „Ach, te dzisiejsze dzieci… nie bawią się tak jak my kiedyś…”

A dlaczego? Może, jak sugeruje Blog Ojciec współczesne dzieci zostały pozbawione czegoś bardzo ważnego. Może warto im być trochę samodzielnym, choćby pozwalając dzieciom samym wychodzić na podwórko.

 

A może trochę zrozumienia?

 

I żeby była jasność – mam też zrozumienie dla potrzeby ciszy.

Jeśli widzę zabawę w piski dla samego piszczenia – sama proponuję inne możliwości. Obserwuję, czy w ramach zabawy dzieci nie zaczynają niszczyć zieleni czy innych elementów otoczenia. Tłumaczę w domu czy na spacerze. Zapewniam wyjazdy i spacery do miejsc, gdzie dzieci mogą się wyszaleć.

Ale też na podwórku staram się nie wtrącać za bardzo. Dać dzieciom trochę wolności i trochę odpowiedzialności.

Pozwolić samym organizować swoją zabawę, rozwijać wyobraźnię, a nie kończyć każdą zabawę, kiedy usłyszę jeden głośniejszy krzyk.

 

Rodzice musicie dorosnąć

Pamiętacie wpis z forum „Rodzice musicie dorosnąć”? A ja myślę, że to nie rodzice muszą dorosnąć. Rodzice muszą pozwolić dzieciom dorastać, rozwijać się, uczyć i bawić.

Nie, nie wyprowadzę się pod miasto, żeby dzieci mogły hałasować. Tak samo wiem, że Ty nie wyprowadzisz się do lasu albo domu, żeby zapewnić sobie ciszę, kiedy jej potrzebujesz.

Bo wieczorami w bloku słychać głośną muzykę. A na forum pojawiają się wpisy – „Kto robi taką głośną imprezie w trakcie ciszy nocnej”, „O drugiej w nocy są krzyki”. I nie mówię, że to te same osoby, które uciszały w trakcie dnia dzieci. Ale też – nie reaguję od razu na hałas. Przeszkadza mi on, ale daję ludziom prawo do zabawy, oddechu, czasem głośnego śmiechu. Mimo, że ma to miejsce w godzinach ciszy nocnej.

 

„Misia A, Misia B, Kto się ze mną bawić chce

Chodźmy na podwórko pobawimy się”

Jeśli tylko sąsiad pozwoli….

  • Gosia

    Niestety problem sąsiadów i krzyków które im przeszkadzają jakby mnie nie dotyczy pomimo że mieszkam w bloku. Ale znam przypadki, że dziaci przeszkadzały panią w parku.

    • Asia – Matka w Kratkę

      Ja bym powiedziała, że na szczęście ten problem Cię nie dotyczy:) Czego wszystkim życzę:)
      A co do parku to ciekawe – w bloku mówią „weźcie dzieci do parku”, a w parku okazuje się, że też są osoby którym to przeszkadza… Smutne…

  • Wiem co czujesz, na naszym placu zabaw najbardziej irytują mnie tabliczki ‚zakaz gry w piłkę’ 🙁

    • Asia – Matka w Kratkę

      U nas powstał pomysł zamontowania szeregu tabliczek, w tym np. „Nie dotykaj lamp”…

  • Mieszkamy w domu jednorodzinnym, więc jest cisza i spokój, ale widzę, że mojej córce brakuje zabaw na dworze z innymi dziećmi. Wtedy jadę z nią do mojej mamy, która mieszka na dużym osiedlu. tam słychać krzyki i piski (może nie tak intensywne jak za mojego dzieciństwa), śmiech dzieci – moja córka czuje się tam jak ryba w wodzie.

    • Asia – Matka w Kratkę

      Czyli Twoja córka bawi się na tym samym podwórku, co Ty?
      Moje córki tez jeżdżą do Babci – osiedle powstało w czasach, kiedy na wszystko było więcej miejsca (choć teraz w przestrzenie pomiędzy blokami wciskane są małe bloczki i robi się coraz ciaśniej), i córkom bardzo to odpowiada:) Zniknęły budowy, krzaki i chaszcze, ale mimo to czują więcej przestrzeni niż u nas…

  • Mnie samej darcie się dzieci – moich!- czasem przeszkadza, ale nie popadajmy w paranoję. Dziecko musi szaleć, płakać , krzyczeć. Chyba to pokolenie co nie pamięta jak wół cielęciem był…

    • Asia – Matka w Kratkę

      Otóż to:) Pomieszanie nostalgii za czasami dzieciństwa z ograniczonym zrozumieniem dla dzieci dzisiaj. Mnie też wrzaski moich też potrafią wkurzyć – a jakże! I wznoszę się czasem na wysokie poziomy opanowania żeby wykazać się zrozumieniem. Ale okrzyki w ferworze dobrej zabawy cieszą:)

  • Czasami głośniej od dzieci krzyczą ci, którzy usiłują owe dzieci uciszyć 😉 Mi nie przeszkadza krzyk, chociaż są dzieci, które tylko z wrzasku robią zabawę. Niemniej zawarłaś całą prawdę w tym poście: dzieci nie mają przestrzeni do zabawy, do wyszalenia się, do zrobienia „bazy”, do znalezienia sensownej kryjówki w „podchody”, do bycia po prostu dzieckiem, okazji do starcia kolana. Dziecko ma być posłuszną kukiełką, która kiwa głową i odzywa się wtedy, kiedy dorosłemu to pasuje.

    • Asia – Matka w Kratkę

      A to fakt:)))) Dorośli uciszający dzieci tworzą drugie tło hałasów:)
      Ale faktem jest też, tak jak napisałaś, że gdy to wygodne to chcemy żeby dzieci były ciche i posłuszne, a potem na gruncie przedszkolno-szkolnym – żeby były asertywne, towarzyskie i aktywne…

  • A! Czyli to nie dzieci przyszło nam wychowywać ale całe pokolenia. 🙂 Trudno być rodzicem w tych czasach. Wszędzie zakazy, nakazy, patrzą na ręce. Teorii wychowawczych milion. Wszyscy mądrzy ale kiedy prosisz o pomoc w opiece nad dzieckiem znikają. Nie wiadomo co z tą technologią. Izolować? Czy nie izolować (przecież to przyszłość). Jak mądrze wprowadzać i ile. A dzieci niezmiennie cudne! Radosne! Ciekawe świata 🙂 i mądre!

    • Asia – Matka w Kratkę

      :))) Chyba tak jest, że rodzice się martwią (i to z pokolenia na pokolenie – trzymając się uparcie tego słowa) bardziej i bardziej, a dzieci pozostają dziećmi:) Fajnie to ujęłaś. I z jednej strony fajnie, że potrzeby dziecka są córa bardziej rozpoznawane przez wielu rodziców. Z drugiej, przynajmniej w miastach przestrzeń robi się coraz bardziej ograniczona, poczucie wspólnoty przy zajmowaniu się dziećmi – jak napisałaś – zanika. A potrzebna cała wioska…

  • Pingback: Kiedy dziecko może samo wyjść na podwórko?-MatkawKratke.pl()